Écht innoveren? Zet de keten bij elkaar!

Aan tafel zaten onder andere partijen als Faerch Group, Trioworld, Bolletje en Milieuservice Nederland, aangevuld met een logistieke partij en een brancheorganisatie.

Ook waren er inhoudelijke bijdragen vanuit verpakkingsleverancier Intopack en innovatiepartij Green Serendipity. Het doel van de sessie was om vroegtijdig input op te halen vanuit verschillende stakeholders over vier concepten waarmee Bunzl een actievere rol kan pakken in een toekomstbestendige verpakkingsketen.

Opvallend: de retailers ontbraken. Juist de partij die vaak beslist over verpakkingen, zat hier niet aan tafel.

Simpele oefening: spreken vanuit een ander

De sessie begon met een oefening die verrassend goed werkte: deelnemers moesten elkaar niet voorstellen vanuit hun eigen rol, maar vanuit die van een ander. En daar kregen ze maar een paar minuten voor.

Een recycler stelde een foodproducent voor. Een verpakkingsleverancier sprak vanuit het perspectief van logistiek. Dat leidde tot herkenning en soms lichte ongemakkelijkheid. Het effect: waar gesprekken normaal gesproken voorzichtig beginnen, zat iedereen hier eigenlijk meteen in het gesprek.

‘We proberen altijd het perspectief vanuit onze klanten en leveranciers mee te nemen, maar tijdens een sessie gezamenlijk door dezelfde bril kijken levert interessante inzichten op,’ aldus Jelle Smit van Bunzl.

Vier ideeën, vooral vragen

De sessie met ketenpartners draaide om vier eerste ontwerprichtingen die samen met de keten werden verkend. De ideeën varieerden van vroegtijdig sourcen in de keten en het ombuigen van beren op de weg in ketensessies, tot een ondersteunend dataplatform en een academy voor kennisdeling. Het ging daarbij bewust nog niet om volledig uitgewerkte oplossingen, maar om ruwe schetsen die reacties, vragen en verschillende perspectieven moesten oproepen.

Dataplatform: goed idee

Het idee van een centraal dataplatform werd door veel deelnemers als waardevol gezien. Eén plek waar je informatie vindt over duurzame, innovatieve materialen, wetgeving en impact.

Maar er werden ook twijfels op tafel gelegd: wie bepaalt de methodiek? Welke data is leidend? En vooral: hoe onafhankelijk is zo'n platform?

Davy Schiltmans van Intopack: ‘Elke partij werkt met andere aannames. Zo'n platform helpt, maar alleen als de basis voor iedereen hetzelfde is.’

En dat punt van onafhankelijkheid kwam in vrijwel elke discussie terug.

Nieuwe materialen te snel afgeschoten?

Een andere discussie ontstond rond de vraag of nieuwe materialen te snel worden afgewezen. Een deel van de groep gaf aan dat innovaties geen kans krijgen omdat ze op dit moment niet passen in bestaande machines en recyclingstromen.

Maar anderen draaiden het om: juist omdat die systemen er al zijn, moet je daar rekening mee houden. ‘Als je bestaande systemen moet aanpassen, kost dat jaren,’ gaf een andere deelnemer aan.

De conclusie werd niet zwart-wit. Aan dezelfde tafel werd het ene moment gepleit voor aanpassen van systemen, en het volgende moment juist voor vasthouden aan bestaande infrastructuur.

‘Men verwacht van nieuwe materialen dezelfde eigenschappen als van de oude. Maar we moeten die nieuwe eigenschappen juist omarmen en inzetten,’ zegt Caroli Buitenhuis van Green Serendipity.

Tekst loopt door onder afbeelding

Sessie met Caroli Buitenhuis

Wat er daadwerkelijk gebeurde

Tijdens de werkvormen en gesprekken werd duidelijk dat elke partij vanuit een ander vertrekpunt kijkt: recyclers denken in volumes en verwerkbaarheid, producenten in machinecompatibiliteit, leveranciers in specificaties en veiligheid, branchepartijen in definities en klanten in kosten.

Op zichzelf logisch. Maar naast elkaar gelegd, verklaart het waarom besluitvorming vaak stroef verloopt.

Eén ochtend is niet genoeg

Wat vooral bleef hangen, was niet een oplossing, maar hoeveel er nog te bespreken is. De tijd was simpelweg te kort. Er waren meer onderwerpen dan tijd, meer vragen dan antwoorden.

Zoals één deelnemer het verwoordde: ‘We zijn nog lang niet uitgepraat. Dit gesprek moet je eigenlijk structureel organiseren, niet één keer.’ De retailers, die vaak de uiteindelijke verpakkingskeuze bepalen, waren bij deze sessie niet aanwezig.

Loes van Os is als docent/onderzoeker Quality Management (Food & Business) verbonden aan Hogeschool Nijmegen en Arnhem.