Design for recycling betekent concreet: zo min mogelijk materiaal gebruiken, kiezen voor materialen die op schaal worden gerecycled, bij voorkeur mono-materialen, en de afzonderlijke onderdelen van een verpakking zo ontwerpen dat ze goed scheidbaar zijn. Dat vraagt wat van designers. Onder de oude Packaging and Packaging Waste Directive hoefden ontwerpers niet te voldoen aan de minimalisatie- en recyclingeisen als er een goede marketingreden was. Die uitzondering verdwijnt met de PPWR.
Verhagen constateert dat de designwereld daar nog onvoldoende op anticipeert. ‘We willen die materialen in de keten houden en we willen minder grondstoffen gebruiken.
Designers hebben de kans om die stap te maken. Ik vind het apart dat daar toch nog weerstand tegen is.’
Tegelijkertijd ziet hij een verschuiving binnen bedrijven. Ortmanns: ‘De duurzaamheidsmanager krijgt steeds meer voet aan de grond binnen organisaties en marketing houdt daar steeds meer rekening mee.’
Tekst gaat verder onder de foto.

Rob Verhagen, voorzitter en Vera Ortmanns, bestuurslid van StiMo.
Een no-regrets lijst voor kunststof
Veel bedrijven wachten op de gedelegeerde handelingen van de PPWR, die pas in 2028 worden verwacht. Verhagen begrijpt de aarzeling, maar vindt het onterecht. ‘Een consortium van UPV-organisaties, waaronder Citeo, Verpact, Valipac en FOST Plus, heeft voor kunststof een no-regrets lijst gemaakt, waarin designrichtlijnen duidelijker worden door middel van een stoplicht. Die zegt: dit is zeker groen, dat is zeker rood. Er zijn nog een aantal dingen die een beetje onduidelijk zijn, maar heel veel weet je al.’
Het voorbeeld dat hij geeft is eenvoudig. ‘Als je nu een broodverpakking hebt waarbij je plastic tegen papier plakt, past die niet in de oudpapierbak en niet in de PMD-zak. Dan moet je keuzes gaan maken.’ De rode verpakking moet worden aangepakt. De oranje verpakking kan mogelijk groen worden gemaakt. De groene verpakking is klaar voor de toekomst.
Tekst gaat verder onder de foto.
