Hans de Gier, CEO van SyncForce, schrijft in de column Ingewikkeld in VerpakkingsManagament de gevolgen voor retailers en afvullers.

Eén blik, elf dossiers

In de column Ingewikkeld in VerpakkingsManagement gaat Hans de Gier, CEO van SyncForce, in op de vraag wie onder de PPWR als fabrikant verantwoordelijk is voor huismerkverpakkingen. Hoewel de Europese Commissie daar duidelijkheid over heeft gegeven, blijkt de praktische uitvoering minder eenvoudig. Vooral de verdeling van verantwoordelijkheden tussen retailers en afvullers zorgt volgens De Gier voor extra werk en complexiteit.

 

Het zal u verbazen maar de PPWR-vraag die de meeste energie kost is géén technische vraag. Het is de vraag: 'Wie wordt aangemerkt als fabrikant bij een huismerk?'
In Nederland en Duitsland wordt hier al maanden over gediscussieerd. De levensmiddelenindustrie wijst naar de retailer. De retailers wijzen gezellig terug en laten, zoals ze gewend zijn, hun leverancier een verklaring ondertekenen. Ondertussen is de Europese Commissie in haar FAQ van augustus helder: de fabrikant is degene die de verpakking onder eigen naam of merk op de markt brengt, ook als een ander de verpakking vult. En ook als die partij gewoon een standaardverpakking kiest. Dat lijkt erg goed nieuws voor de afvuller, want die hoeft niet meer te tekenen; dat mag de retailer doen. Eén klein detail (met grote consequenties) dat we daarbij niet over het hoofd moeten zien: alleen de handtekening verhuist, niet het werk dat gedaan moet worden.
Retailers tekenen in de nieuwe constructie dus eigenlijk voor iets wat ze niet kennen. Ze hebben geen echte relatie met de leveranciers van blik, deksel en etiket, en de testrapporten liggen ook niet bij hen. Al die kennis ligt bij de afvuller. En uiteindelijk komt het verzoek voor verificatie en aftekenen alsnog dáár terecht. Retailers zeggen simpelweg tegen de afvuller: regel ook dat deze portal of spreadsheet wordt gevuld en upload alle bewijsstukken.

'Retailers tekenen voor iets wat ze niet kennen'

Neem bijvoorbeeld soep verpakt in een blik met label. In een echt portfolio is dat verspreid over 487 verkoopeenheden, voor 37 huismerken van 11 retailers.
Dat zijn 11 handtekeningen. Maar voor de afvuller betekent het 11 verschillende portals en spreadsheets vullen.
Elk met eigen velden en deadlines, voor precies dezelfde verpakking. Wijzigt een leverancier de coating, of worden de eisen voor recyclebaarheid  aangescherpt, dan begint het hele circus elf keer opnieuw. En, zoals de praktijk u en ons leert: elf kopieën van één dossier lopen vroeg of laat uit elkaar.
Moeten we dan concluderen dat duurzaam verpakken te ingewikkeld is? Op zich valt de techniek best mee. Maar de echte complexiteit is vooral het feit dat de verantwoordelijkheid en de kennis bij zoveel verschillende partijen liggen.
De handtekening hoort bij het merk, daar is de wet duidelijk over. Maar het dossier, dus het werk, hoort bij degene die de verpakking kent. Wie die twee niet los van elkaar organiseert, krijgt het slechtste van beide: een retailer die tekent zonder te weten, en een afvuller die weet zonder te tekenen.

Ingewikkeld_VM7_26_Hans_de_Gier_handtekening

 

Meer artikelen

recent new image
Eén blik, elf dossiers

In de column Ingewikkeld in...

Lees meer
recent new image
Wetenschappelijk verpakt:...

Roland ten Klooster is...

Lees meer
recent new image
Peter van Ostaijen: Wat...

In deze ingezonden brief gaat Peter van...

Lees meer
recent new image
‘De verpakkingskundige...

Het werk van de verpakkingskundige...

Lees meer
Image-Jul-30-2024-06-11-03-7865-AM

VM nieuwsbrief

  • Blijf op de hoogte met het laatste nieuws uit de verpakkingsindustrie
  • Techniek, duurzaamheid, design en meer
  • Gratis in jouw inbox